Lockdown Docu-Avond #7

Zo….. Na al die zware kost van de afgelopen weken is het tijd voor wat luchtigers. We krijgen woensdag een drieluik van korte documentaires te zien.

Deel 1: Offwidth climbing

De eerste gaat over ‘off-width’ klimmen. Iets wat we hier in Nederland totaal niet kennen. Dit type klimmen is zelf amper bekend in Europa en is iets dat vooral onder de Amerikanen bekend is. Het gaat hier om het klimmen in spleten die zo breed zijn dat je (meerdere) lichaamsdelen nodig hebt om je vast te klemmen in de spleet. Bv. 2 vuisten, 2 voeten, je hele onderarm, je hoofd zeg het maar, je kunt het zo gek niet verzinnen! Ook is het afzekeren een hele kunst met cam’s van een halve meter!.

Dit type klimmen is, op z’n Amerikaans, het beste te beschrijven als ‘Brutally fighting with a rock!’…… Maar wat als een stelletje Britten zich als doel stelt om Amerika’s moeilijkste offwidth te gaan klimmen. Hoe train je zoiets in Europa? Ze worden natuurlijk totaal niet serieus genomen in Amerika en ook hun klimstijl zal heel wat discussie veroorzaken…. Maar gaat het ze lukken?

Deel 2: Sketchy Stuff

Deel 2 is een heerlijke korte film over een professionele slack-liner en beroeps waaghals. Deze man heeft er een kunst van gemaakt om dingen te doen die alle andere mensen ofwel onmogelijk ofwel totale waanzin vinden. Ongezekerde high-lines, een backflip op een slacklijn honderden meters boven de grond of z’n eerste basejump zonder enige ervaring met skydiven… Hij draait er z’n hand niet voor om….

Deel 3: Girl Power

We hebben in de afgelopen documentaires helaas nog weinig vrouwen in actie gezien. Met deze docu maken we het in 1 keer goed. Hazel Findlay ziet eruit en praat als een lief klein meisje maar is eigenlijk gewoon de grootste bikkel die je ooit gezien hebt. Als je haar traditionele Engelse klimstijl ziet dan kun je niet anders dan onder de indruk zijn van haar fysieke maar vooral ook mentale kracht. Een ‘runout’ van tientallen meter op een enkele cam of nut…. ze draait haar hand er niet voor. Een geweldige ode aan de vrouwen in de kimsport!

Lockdown Docu-Avond #6

Het schiet op, we zitten inmiddels al aan de 6de lockdown-activiteit! Het gaat zelfs zo snel dat ik nog voor slechts 4 weken aan materiaal klaar heb liggen. Ik moet dus snel weer aan een soort van zoektocht voor nieuwe mooie docu’s gaan beginnen aangezien ik denk dat we nog wel even zo door gaan. Daarom probeer ik het deze week kort te houden…. Eens kijken of dat lukt 😉

Vorige week hebben we de documentaire gezien over het drama van 2008 op de K2. Een zwarte dag in de klimgeschiedenis waarbij maar liefst 11 doden op een dag te betreuren waren. Bij dit drama was een nederlandse expeditie betrokken die helaas ook een van hun expeditie leden, Gerard McDonnell (Iers), verloren op deze dag.

Gerard Macdonnell op de top van K2 tijdens die fatale dag in 2008

Wie de commentaren onder de Youtube film gelezen heeft zal opgevallen zijn dat er, zoals altijd als er ongelukken gebeuren in de bergen, nogal wat discussie is over het ‘waarom zou je in godsnaam je leven zo in de waagschaal leggen’ maar ook over de ‘waanzin’ van sommige beslissingen / acties van de mensen die erbij betrokken waren.

Een korte bloemlezing:

Laat ik duidelijk zijn, ik heb vooral bewondering voor de onbegrensde motivatie van deze mensen om zichzelf tot het uiterste te drijven om een beklimming van dit kaliber aan te gaan. Het is makkelijk om vanuit je luie stoel met een biertje in de hand na het zien van een documentaire lekker je mening klaar te hebben over hoe dom en egocentrisch ze wel niet zijn en te oordelen wie de held en wie de sukkel is.

Feit is dat dit soort expedities zeer complexe dynamiek met zich meebrengen:

  • Ãœberhaupt de groepsdynamiek om in een team samen te werken dat wekenlang op een extreme plek dicht op elkaar leeft en hier ook nog een topprestatie wil leveren.
  • De extreme hoogte die een grote invloed heeft op zowel de fysiek als de psyche van de klimmers.
  • Het overgeleverd zijn aan de weersomstandigheden en het daardoor continu veranderende plan.
  • De gigantische logistieke operatie van hoogte kampen bouwen, acclimatiseren en de route voorbereiden
  • Interactie tussen teams/mensen uit verschillende culturen met bijbehorende taalbarrière.
  • Verschil in aanpak en ervaring van verschillende teams die toch hetzelfde doel hebben
  • En ga zo maar door…….

Het blijft natuurlijk een interessante discussie voor rondom het kampvuur maar niet meer dan dat wat mij betreft. Een oordeel vellen vanaf de zijkant is veel te makkelijk gezien de complexe omstandigheden van zulke situaties.

De volgende documentaire heeft ook veel stof doen opwaaien en voor nogal wat reuring gezorgd binnen de Nederlandse bergsport. Een mooie documentaire waarbij de maker ‘embedded’ is, ofwel een onderdeel is van het verhaal/team.

Deze zogenaamde ‘embedded’ documentaires geven een heel ruw beeld van de ‘actie’ en laten vooral, up-close, de dynamiek zien die speelt tussen teamleden tijdens zulke expedities. Zeer interessant is om te zien hoe verschillende mensen in hetzelfde team zaken toch anders beleven.

We gaan op expeditie naar Cho Oyu (8200m). De berg waar onze eigen Mark vorig jaar zelf nog op expeditie was. Helaas voor Mark heeft hij geen top-poging kunnen doen omdat de omstandigheden het niet toe lieten. Iets wat bij dit soort expedities natuurlijk veel voorkomt gezien het feit dat er nogal wat zaken bij elkaar moeten komen om überhaupt een poging te kunnen doen. We zullen zien of het in de documentaire wel allemaal bij elkaar komt.

Morgen meer!

Sluiting klimhal ivm Corona-Virus

Uitgelicht

Beste leden,

Door het Corona virus is ook La Vista Sana gedwongen om haar deuren de komende tijd te sluiten. Dit betekent dat ook onze klimhal de komende weken helaas gesloten zal blijven. Zoals het er nu naar uit ziet, kunnen we pas weer op dinsdag 1 september in onze hal terecht. Het bestuur dient nog te overleggen wat er met de contributie zal gebeuren; verdere berichtgeving zal volgen indien nodig.

Met vriendelijke groet,
Klimvereniging Friends and Nuts

Voor vragen en/of opmerkingen: bestuur@friendsandnuts.nl

Fontainebleau mei 2015 (stukje door Jorik Bos)

2  1
Ik borstel mijn schoenen voor ik op de crashpad stap. Een routine inmiddels, maar elke keer maak ik met evenveel aandacht de zolen van mijn klimschoenen droog en schoon. Elke oneffenheid, elk korreltje zand kan er immers voor zorgen dat er een voet wegglijdt op de natuursteen. Ik pof mijn handen, voor net dat beetje meer grip (en vertrouwen). En dan moet het dan toch gaan gebeuren.
3
De geverfde pijl op de rots wijst omhoog, in de richting van de top, een goede vier meter vlakke plaat boven me. Ik pak de rand van de steen vast, mijn voeten verlaten de vertrouwde grond. Op dat moment is mijn hoofd leeg: geen agenda, geen afspraken of deadlines. Alleen nog een steen ergens in een bos in Frankrijk. Mijn voeten volgen een scheur in de rots, de millimeter-randjes die deze met zich meebrengt zijn de beste voettreden die ik hier zal vinden. Nog een pas hoger, en de scheur houdt op. Geen voettreden meer, alleen nog een vlakke plaat boven mij. Mijn rechterhand volgt de rand van de steen, speurt de zijkant van de plaat af naar oneffenheden. Elk uitstekend randje of knobbeltje steen kan genoeg zijn om net dat beetje meer grip te krijgen. Dan vindt hij iets, een kleine uitstulping. Op elke andere route zou ik deze greep negeren en naar iets beters zoeken, maar meer zit er niet.
4
Ik steek mijn hand nog een keer diep in de pofzak, als voorbereiding op wat komen gaat. Mijn vingers zoeken het ‘greepje’ weer op. Shit, dat is echt niet veel. Ik zet mijn voet zo hoog mogelijk op de vlakke plaat. Geen randjes, alleen wrijving. Voorzichtig verplaats ik mijn gewicht boven mijn voet. Het houdt. De grond is weer een meter verder weg. Niet meer vallen nu. Mijn vrije hand zoekt weer iets hoger naar houvast. De volgende greep zal wel beter zijn. Een klein randje: scherp, maar positief. Genoeg om even de onderste hand uit te schudden. Het bloed stroomt terug naar mijn vingers. Een blik omhoog: nog één pas en ik ben bij de top. De rand is dichtbij, maar nog net buiten bereik.
5
Ik weeg mijn opties af: als ik op mijn tenen ga staan, kan ik er misschien net bij. In de beweging omhoog verlies ik wel druk op mijn voeten. Als mijn vingers daarboven geen grip vinden, kan ik wegglijden. Als, als, als… Aan de andere kant, omlaag klimmen is ook geen optie. Gewoon gaan. Ik zet af, en sla mijn hand op de bovenkant van de steen. Geen randjes, alleen gladde rots. Net genoeg wrijving om te blijven hangen. De andere hand ernaast, en ik heb genoeg wrijving om mezelf aan de rand op te trekken. Mijn voeten volgen, en ik kan bovenop de rots klimmen. Gehaald!
6
Dit is een van de laatste routes van vandaag. Dadelijk even wat eten, terug naar de camping, en na een welverdiend biertje de slaapzak in. Morgen weer een dag. Leven als een god in Bleau.
7