Verslag beklimming Aconcagua 2014

In februari 2014 heeft Mark Munsters, een lid van onze klimvereniging, deelgenomen aan een expeditie met als doel het beklimmen van de Aconcagua. Dit is een kort reisverslag van deze expeditie.

De Aconcagua is met een hoogte van 6962 meter niet alleen de hoogste berg van het Amerikaanse continent, maar ook de hoogste berg buiten Azië. Deze berg ligt in Argentinië in de provincie Mendoza vlak bij de grens met Chili. Deze streek is vooral bekend voor de wijn.

De groep bestond uit 3 lokale gidsen: 1 hoofdgids, 2 hulpgidsen en 8 bergtoeristen uit Nederland, 1 vrouw en 7 mannen. De gidsen werkten voor een organisatie die een vaste aanwezigheid in 2 basiskampen hebben. Dit bestond o.a. uit: een bemande keuken, groepstenten, toiletten en porters. Tevens waren er gidsen met andere groepen.

De route
De expeditie volgde de zogenaamde 360° route. Dit houdt in de beklimming via de Vacas Vallei en afdaling via de normaal route. De Vacas Vallei route is langer en de stijging in hoogte is meer geleidelijk dan de Normaal route en staat te boek als zijnde mooier. Dit maakt de acclimatisatie beter en tevens is deze route niet zo populair/druk.

Het masterplan was om via de kampen: Punta de Vacas, Pampa de Leñas en Casa Piedra naar het basiskamp: Plaza Argentina te gaan. Dan via 3 hoogtekampen naar de top. En vervolgens via het basiskamp: Plaza de Mulas terug naar beneden.

Bagage
Tijdens de tocht van en naar de basiskampen werd de bagage vervoerd door middel van muildieren, deze werden vakkundig geleid door gaucho’s, zeg maar Argentijnse cowboys. Van en naar de hoogtekampen droegen we onze eigen uitrusting, dit kwam neer op een kilogram of 15. De tenten, voedsel, brandstof, afval en andere spullen werden door porters vervoerd.

Onderweg
Het avontuur begon in Mendoza, de stad waar we onze permits ophaalden. Dit was tevens de laatste gelegenheid om uitrusting te kopen en/of te huren.

Tot en met het basiskamp was het relaxed, genieten van de uitzichten en veel foto’s maken. Het aantal pauzes was royaal, er werd constant benadrukt om veel te drinken. Een liter of 5 per dag om hoogteziekte te voorkomen.

Het echte werk begon bij de hoogtekampen, hier werden de echte hoogtemeters gemaakt. Door slecht weer zaten we één dag vast in Camp 1. Het hoogst gelegen kamp was: Camp 3, Colera kamp.

De summit dag
19 februari, eindelijk was de dag aangebroken. Warm water om 4:00u, vertrekken om 5:30u.

In een lange stoet hoofdlampjes liepen we naar boven. Na ongeveer 4 uur lopen waren we aangekomen bij Independencia, een refuge, niet veel meer dan een hutje waar het dak vanaf is gewaaid.

Hier eindigde mijn summit poging. Vlak voor Independencia probeerde ik mijn vingers weer warm te krijgen door ze te bewegen. Dat lukte, behalve voor de linker duim, deze werkte ondanks mijn verwoede pogingen vreemd genoeg niet mee.

Toen de gids informeerde hoe het ging, ik: “good! I’m feeling strong, only my thumb is a bit cold.” Gids: “That’s because it’s frozen, you’re going down.” Auch! Dat deed pijn, maar er zat niets ander op. Eerst naar Camp 3 en toen meteen door naar het basiskamp waar een dokter was.

Eind goed, al goed
Gelukkig viel de schade mee, een eerstegraad bevriezing. Bij de dokter een kwartiertje met de handen in een desinfecterende vloeistof gezeten. Wat bloedverdunners gekregen, die moest ik nog enkele dagen slikken. Gelukkig geen blijvende schade.

Het was een schitterend avontuur. 50% van de groep haalde de summit, iedereen is in goede gezondheid weer beneden gekomen.

So what’s next?
De summit van de Aconcagua heb ik voorlopig op de backlog gezet. Mijn volgende uitdaging wordt: Mount McKinley, de hoogste berg van Noord Amerika, gelegen in Alaska.

Mark Munsters